نام زرشـــــک در نوشته های دانشمندان قرون وسطی وجود داشته و احتمالاً منشأ آن عربی است. سیمون ژانون سی نخستین کسی بود که در قرن هشتم آن را با نام عربی بربریس به مردم اروپا شناساند.
این گیاه در اغلب نقاط ایران به نام زرشک، ولی در برخی از مناطق به نامهای محلی، مثلاً در رودسر مالسک، در ارسباران و زنجان زریش و در قاسملو ارومیه زیرلسیک نامیده می شود. این گیاه در کردستان، آذربایجان، کاشان و ارمنستان به عمل می آید. در یادداشت های مرحوم دهخدا آمده است که از این گیاه سه قسم در ایران موجود است و هر سه را زرشک خوانند. یکی در کوهستانهای خشک و دوگونه ی دیگر در جنگلهای خزر. در کتاب جنگلها و گسترش کویرهای ایران از زرشک چنین ذکر شده است:
گونه های متعدد آن در ایران وجود دارد و مخصوص نواحی استپی و کوهستانهای خشک است. در آذربایجان، بلوچستان، گرگان، شاهرود، شهسوار و کرمان زیاد دیده می شود.آمده است که حکیم زکریای رازی اولین کسی بود که خواص طبی زرشک را شناخته است. او زرشک را برای آدمی مفید تشخیص داده است. دکتر شمیر هلندی که پزشک دارالفنون بود، در حدود یکصد سال پیش نوشته است که: در ایران مردم آب زرشک می نوشند، باغذا زرشک می خورند، مربا از آن تهیه می کنند و دم کرده ی آن را با سنبل الطیب برای پیشگیری از خونریزی می نوشند. ابوعلی سینا در کتاب قانون در طب درمورد زرشک می نویسد : "زرشک بر دو نوع است، نوع زرشک جلگه ای که گرد و سرخرنگ است، دیگری زرشک ریگی یا کوهی که سیاهرنگ و مستطیل است. سیاه از سرخ قوی تر است." وی از شش نوع داروی مخلوط گیاهی تحت عنوان قرص زرشک نام برده و آن ها را در درمان تب، سرفه، ناراحتی های کبد و در رفع تشنگی و افسردگی مفید دانسته است.
مصرف طبی زرشک به دورة مصر باستان می رسد که فراعنه و ملکه ها، این گیاه را با تخم رازیانه به منظور درمان طاعون مصرف می کردند. امروزه، گفته میشود این گیاه درد مفصلی، روماتیسم و تورم ناگهانی پسوریازیسرا تسکین می بخشد. انواع عفونتهایی که زرشک می تواند در درمان آنها مؤثر واقع شود عبارت است از: عفونت گلو، مجاری ادراری، مجاری معده ای- روده ای، ریه ها، عفونتهای مخمری و اسهال.



تاريخ : جمعه ۳ خرداد ۱۳٩٢ | ۸:۳۸ ‎ب.ظ | نويسنده : محمــــــدصــدیق یوسفــی | نظرات ()
  • قالب وبلاگ | دنياي اس ام اس